Mevlana

Murat, muratsızlıktadır; varlık yoklukta

Yapılma, yıkılmadadır; topluluk, dağınıklıkta; düzeltme, kırılmada; murat, muratsızlıktadır; varlık yoklukta. Her şey buna benzer. Öbür zıtlar ve eşler de hep bunlar gibidir.

Birisi geldi, yeri bellemeye, sürmeye başladı.                                                                                             Aptalın biri dayanamayıp feryat etti.                                                                                                                     Dedi ki: “Bu yeri neden yıkıyorsun? Neden yarıyor, dağıtıyorsun?”

Adam dedi ki: “A ahmak, yürü git. Benimle uğraşma! Sen yapılmayı yıkılmada bil!”
Bu yer, böyle çirkin ve yıkık bir hale gelmedikçe, nasıl olur da gül bahçesi, buğday tarlası haline gelir?

Düzeni alt üst olmadıkça nasıl olur da bostanlık, ekinlik olur, mahsul ve meyve yetiştirir?

Yarayı neşterle deşmedikçe iyileşir, onulur mu hiç?
Ahlatın, ilaçla yıkanmadıkça hastalığın nasıl geçe, nasıl şifa bulursun?

Terzi kumaşı paramparça eder.                                                                                                                            Bir kimse kalkıp da o sanatını bilen terziye,                                                                                                     “Bu canım atlası neden bu hale getirdin, neden kestin; ben kesik kumaşı ne yapayım?” der mi?

Her eski yapıyı yapanlar, yenilerlerken eski yapıyı yıkmazlar mi?
Marangoz, demirci ve kasap da bunun gibi, yeni bir şey yapacakları zaman önce
o şeyi yıkıp yakıp harap etmez mi?

O helileyi, belileyi dövmek de öyledir, onları adeta telef etmek, bedenin yapılmasıdır.
Buğdayı değirmende ezmeseydin ondan ekmek yapılabilir miydi? Bizim soframızı bezeyebilir miydi?

Hz.Mevlânâ

Araç çubuğuna atla