Rivayet muhtelif ama maksat Bir

lkbahar gelince gül uykudan uyanır, kırmızı elbiseler giyer. Ben güle o elbiseleri kimin giydirdiğini biliyorum.

Bahar gelince söğütler de uyanır, yaya olarak gelirler, ırmağın kenarında namaz kılacaklarmış gibi saf haline girerler. Onlar da bütün varlıklar gibi kadere boyun eğmişlerdir. Kaza ve kader neyi takdir etmişse ancak onu yaparlar.

Süsen kılıcını çeker, yasemin sipere girer. Her biri savaş tekbirini getirirler.

îlkbaharda kırmızı elbiseler giyerek süslenen gül, kendini beğenir de o aciz bülbüle neler eder, neler eder!

Bahçe gelinlerinin herbiri, bahçede bulunan bütün çiçekler; “0 vefasız gül bize işaret ediyor!” derler.

Burada aşık bülbül de seslenir, der ki: “Bakın arkadaşlar, başsız ve ayaksız gibi olan ben zavallıya gül ne cilveler yapıyor?”

Bu hali gören çınar ağlayarak, inleyerek el kaldırmıştır. Dua etmektedir. Ne dua ettiğini ben sana söyleyeyim.

Goncanın başı ucunda durup ömrün az olduğundan şikayet eden kim? Menekşenin sırtını iki büklüm eden kim? Sana anlatayım.

Sonbahar bağlara, bahçelere çok cefalar etti. Ama şimdi dikkat et de bak! îlkbahar ne vefalar etmede.

Sonbaharın yağmalayıp götürdüğü her şeyi ilkbahar birer birer geri vermede.

Gülü de, bülbülü de, bahçe güzellerini de hatırlamak, onlardan bahsetmek birer bahanedir. Neden bunu yapıyorlar? Neden güllerden, bülbüllerden, bahçe güzellerinden söz açıyorlar da, onları yaratandan söz açmıyorlar.

Bağ. gül, bülbül, güzeller hepsi birer bahanedir.
Bunların hepsinden maksat odur ”

Bu hal aşkın gayretinden, kıskanmasındandır. Yoksa, dil Allah’ın inayetlerini, ihsanlarını, lütuflarını nasıl anlatabilir?
Hz.Mevlânâ / Divan-ı KEBİR’den Seçmeler …C:1

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0
Araç çubuğuna atla